Steun ons en help Nederland vooruit

dinsdag 8 januari 2019

Blog: Nashville-verklaring

Dit weekend kwam de Nashville-verklaring uit en zorgde voor veel commotie. Volgens Arjan Moerman, commissielid namens D66 Wijchen, tast de verklaring de fundamentele waarden aan van onze samenleving; vrijheid voor en gelijkwaardigheid van ieder mens. Die waarden zijn, niet toevallig, ook een van de richtingswijzers van D66. Het zette aan tot nadenken en riep herinneringen op, wat leidde tot onderstaande blog.

Het zal midden jaren ’90 zijn geweest toen ik een sms kreeg met het verzoek om op een zaterdagavond naar het café te komen. “Half negen, ik wil wat vertellen.” zo werd het bericht van Bas afgesloten. De berichten binnen de vriendengroep die via de mobiele telefoon binnen kwamen daarna waren allen van dezelfde strekking. “Zou hij het gaan zeggen? Ik hoop het.”

Die bewuste avond zat Bas aan de tafel te wachten. Zichtbaar zenuwachtig, draaiend op zijn stoel. De sigaretten hielpen hem houding te geven. Ik knikte naar Joost, ‘hij gaat het doen.’ Toen het vaste groepje binnengerold was keek ik eens rond. Bijzonder stel mensen, sommige studeerden nog, anderen waren begonnen als ingenieur, lerares, ikzelf werkte nog in de supermarkt, je moest wat. Een gemêleerd gezelschap wel.

Uit de kast

De precieze woorden weet ik niet meer, maar Bas nam het woord. Hij stond op, schraapte zijn keel, nogmaals… en stak van wal. “Het zal misschien niet een verrassing zijn voor iedereen, maar ik wil niet meer in de kast zitten. Ik ben homo.” Bij het laatste woord viel duidelijk zichtbaar de spanning van hem af. Felicitaties waren zijn deel, de glazen werden geheven. Bas was wie hij was, wie hij wilde zijn. Dat moest genoeg zijn. Dat was genoeg, goed.

In mijn jeugd is er nooit een issue gemaakt van de geaardheid van mensen. De moeder van een klasgenootje ging begin jaren ’80 scheiden en samenwonen met een andere vrouw. Een vrouwelijke collega van mijn vader kwam met haar vriendin weleens langs. We hadden het er eigenlijk niet over. Het was wat het was, goed. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat velen vergelijkbare voorbeelden kennen. Het werd voor mij pas duidelijk dat het een ding kon zijn, in de kast zitten, tot dat Bas er op een bijzondere manier afscheid van nam. Achteraf een ontzettend moedige stap, zeker in die tijd. Het is me altijd bijgebleven.

Inmiddels zijn we zo’n 25 jaar verder. In 2016 diende D66 Wijchen, samen met PvdA en Sociaal Wijchen, de Antidiscriminatie motie in. De eerste overweging verwees naar artikel 1 van de Nederlandse Grondwet: “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.” Doel was, kort gezegd, om discriminatie in onze gemeente terug te dringen. De motie haalde het niet; het CDA was tegen, Kernachtig Wijchen en VVD wilde eerst cijfers zien. Alsof we in Wijchen geen (of amper) discriminatie kennen. Een duidelijk afgezwakte motie haalde het wel, er kwam een onderzoek naar de vormen van discriminatie.

Nashville -verklaring

Nu de dampen van het vuurwerk met oud en nieuw zijn opgetrokken blijken honderden christenen en predikanten dit weekend de Nashville-verklaring te hebben ondertekend. Daarmee keren ze zich onder meer tegen homoseksualiteit en transgender. Gelijke behandeling voor LHBTI is in Nederland kennelijk nog niet vanzelfsprekend. In de schriftgedeelten waar aan gerefereerd wordt in de verklaring mis ik er wel één; “Heb uw naaste lief als uzelf.” …’ – Marcus 12:31- . De naaste moet kennelijk wel in je straatje passen.

Vera Bergkamp stelt namens D66, samen met VVD, PvdA, 50 Plus en GroenLinks, middels schriftelijke vragen de Nashville-verklaring ter discussie. Ik ben daar blij mee. Natuurlijk hebben we het recht op vrijheid van meningsuiting, ik vind het alleen verdrietig te constateren dat mensen door andere mensen weggezet worden in de samenleving, alleen omdat zij anders zijn.

Ik spreek de vurige hoop uit dat eenieder in onze gemeente zelf kan bepalen hoe je leeft en wie je liefhebt. Dat je kan zijn wie je wil zijn; ongeacht opvattingen, geloof, seksuele geaardheid, gerichtheid of herkomst. Dat je trots mag zijn op jezelf, en dat ook gewoon mag zeggen, vieren, net als Bas.

De genoemde namen in dit blog zijn gefingeerd.